οι καλοί λογαριασμοί....

κάνουν επιτυχημένες τις σχέσεις?

ποσο εύκολο ειναι κάποια σχεση να στηριχθεί σε ένα τέτοιο ''μοντέλο'' αμοιβαίας ειλικρίνειας?

ΑΝ…

1. Αν η έμφυτη φύση μας αμοιβαία έλκεται και είναι ταιριαστή ας μην αφήσουμε χαμένη αυτή τη μοναδική ευκαιρία της γνωριμίας μας γι αυτό ας κάνουμε ότι μπορούμε να το εξακριβώσουμε με όση σοβαρότητα

απαιτείτε…

2. Αν επιπλέον και η επίκτητη φύση μας είναι Ώριμη

ας περάσουμε νηφάλια και με το καλύτερο δυνατό τρόπο όλα τα αναπόφευκτα φυσικά στάδια…

Πρώτη προσέγγιση

Εσωτερικά (Ενθουσιασμός, Τρέλες ,Πάθος)

Εξωτερικά (Ταξιδάκια, Διανυκτερεύσεις, έξοδοι)

Τακτικές επαφές

Εσωτερικά (Σχέδια, αναζητήσεις, εξοικείωση)

Εξωτερικά (Μικρές αλλαγές προσέγγισης)

΄Ενωση

Εσωτερικά (Δέσιμο, Μεγάλες αποφάσεις)

Εξωτερικά (Μεγάλες αλλαγές-Καθημερινότητα)

Συμβίωση

Εσωτερικά (Στήριξη, Γερο-παραξενιές)

Εξωτερικά (Στασιμότητα ,Κόπωση, ασθένειες)

Κάθε στάδιο θέλει το χρόνο του και

έχει τις παγίδες του,

τις χαρές του και

τις λύπες του…

3. Αν η ζωή δεν ήταν γεμάτη απρόσμενες αντιξοότητες ίσως παρασυρθούμε και πούμε ότι με τη γνωριμία μας ότι βρήκαμε τον παράδεισό που χρόνια αναζητούσαμε μάταια…

Ας μη γελιόμαστε διότι όπως λέει ένα

όχι τόσο γνωστό με χιούμορ γνωμικό :

« Αν τα κακά είχανε αξία οι πτωχοί δεν θα είχανε ποπό !!! ».

Αν το λέει η καρδούλα μας και είμαστε και οι δύο μας ανθεκτικοί για την όποια αντίθετη με τις προσδοκίες μας εξέλιξη,

τότε επιχειρούμε το εγχείρημα,

απολαμβάνοντας και

αξιοποιώντας πλήρως το 1ο γεγονός,

χρησιμοποιώντας συνειδητά και σωστά το 2ο γεγονός,

χωρίς να αγνοούμε ούτε υποτιμάμε το 3ο γεγονός !!!

Αν εκ των υστέρων διαπιστώσουμε:

• δεν ταίριαζε όσο θα έπρεπε η φύση μας,

• δεν ήταν επαρκώς ώριμη η επίκτητη φύση μας

• δεν μας επέτρεψαν οι αντιξοότητες της ζωής να τα καταφέρουμε…

τότε

• ας το αντιμετωπίσουμε νηφάλια και συνετά

• ας είμαστε ευγνώμονες στη ζωή για ότι όμορφο χαρήκαμε από κοινού

• ας είμαστε υπερήφανοι για ότι καταφέραμε από κοινού

• ας έχουμε τη συνείδησή μας καθαρή ότι κάναμε ένα τίμιο παιγνίδι

• ας κρατήσουμε μια όμορφη ανθρώπινη σχέση

Το χρώμα του φεγγαριού

Tι χρώμα έχει η λύπη;

Ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.

Δεν άκουσες;

Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;

– Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγγαλιά της.

Ένα βαθύ άγριο μπλέ.

– Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;
– Τα όνειρα;

Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.

– Τί χρώμα έχει η χαρά;
– Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.

– Και η μοναξιά;
– Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.

– Τι όμορφα που είναι τα χρώματα!

Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.

Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του και ακούμπησε στο φράκτη.

Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.

– Και η αγάπη;

Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;
– …Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού, απάντησε το δέντρο.

– Τι χρώμα έχει ο έρωτας;
– Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.
– Έτσι ε;

O έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστέρι…

Κοίταξε μακριά στο κενό… Και δάκρυσε …

– Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή, είπε το δέντρο στ’ αστέρι του.
– Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.

– Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.
– Τα καράβια και τους Ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά, που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας.

– Όμορφη βραδιά απόψε.

Aκου, πως τραγουδάει το τριζόνι!

Σε λίγο θα βγεί ο Αυγερινός.

Σε λίγο θα ξημερώσει.

Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα.

Και ξαγρυπνά.

Κοιτάζει το φεγγάρι.

Και ονειρεύεται…

Σε λίγο θα ξημερώσει…

Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι.

Και ξαγρυπνούν.

Κοιτάζουν το φεγγάρι.

Κι ονειρεύονται…

Ονειρεύονται και ελπίζουν…

Αλκυόνη Παπαδάκη

προσευχή.....

Μεγαλοδύναμε Κύριε,

τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς.

Πάλεψα και δε γίνεται να ξεριζώσω μιαν αγάπη ριζωμένη,

όπως δε γίνεται να φυτέψεις με τη βία στην καρδιά έναν έρωτα.

Μεγαλοδύναμε Κύριε,

τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς.

Για αυτό δώσε μου τη δύναμη να τον αγαπώ

έτσι όπως κανείς δεν με έχει διδάξει:

Να τον αγαπώ χωρίς προσδοκία,

χωρίς απαίτηση,

χωρίς σύγκριση,

χωρίς παζάρι,

χωρίς γκρίνια,

χωρίς οργή,

χωρίς αδημονία.

Να τον αγαπώ και

να μην τον κατασκοπεύω,

να μην τον εκβιάζω,

να μη προσπαθώ να με θαυμάσει,

να μη προσπαθώ να με λυπηθεί.

Να αποζητώ το καλό του όσο και το δικό μου καλό,

και να μη θυμώνω όταν αυτά τα δύο δε συμπίπτουν.

Να αντέχω να περιμένω,

να αντέχω να μη μοιάζει με ίνδαλμά μου,

να αντέχω να μου ανατρέπει τα όνειρά μου.

Να δέχομαι να μη με καταλαβαίνει έτσι όπως το εννοώ εγώ.

Να δέχομαι να μη τον καταλαβαίνω έτσι όπως το εννοώ εγώ.

Να τον χαίρομαι περισσότερο από όσο του παραπονιέμαι,

να τον χαίρομαι χωρίς να τον διορθώνω.

Να τον θαυμάζω χωρίς να υπολογίζω πως θα τον κακομάθω.

Να γίνομαι περισσότερο σπλαχνική παρά δίκαιη.

Να μη του φωνάξω ποτέ πως μετάνιωσα.

Μεγαλοδύναμε φώτισέ με

με την αγάπη την ελεύθερη,

την αγάπη την σταυρωμένη.

Να δραπετεύσω από την δυναστεία του έρωτά μου,

από την αλαζονεία της γνώμης μου,

από την ζητιανιά του κορμιού.

Να κάνω καρτερία στην απόρριψη,

υπακοή σε αυτό που δεν καταλαβαίνω.

Να λυγίζω στην άγνοια και την αδυναμία μου.

Να τον κερδίσω μονάχα αγαπώντας τον.

Απλά και αληθινά.

Aπλά και ήσυχα.

Αφού η αγάπη η καθαρή είναι πάντα,

πάντα αμοιβαία.

Μάρω Βαμβουνάκη

μια ξεχωριστη καλημερα.....

Because You Loved Me lyrics

Post-Love

Αν είμαστε έτσι καλά

μ' αυτή την αγάπηπου πότε σωπαίνει

και πότε μιλά

Μπορούμε να μπούμε

σε πλοία και τρένα

να δούμε πολλά ή κανένα

Αν είμαστε έτσι γεροί

και νιώθουμε ωραία

που είπαμε όχι σε τόσα μπορεί

Υπάρχει ένας χρόνος

στ' αλήθεια

να ζει για τον έναν ο άλλος

Αν είμαστε έτσι ζεστά

και κάνουμε αστεία στη μέση του δρόμου

στον κόσμο μπροστά

Δεν ξέρω τι άλλο

μπορούσα να ελπίζω

θα χάσω είχα πει μα κερδίζω

στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

μουσική: Νίκος Αντύπας

πρώτη εκτέλεση: ΄Αλκηστις Πρωτοψάλτη

Ιστορία αγάπης

Τον συνάντησε στο δάσος.

Γυμνός ήταν, κυνηγός.

Κυνηγούσε λέξεις.

Τις αιχμαλώτιζε με απόχη,

τις βαλσάμωνε δικές του.

Δεν του μιλούσε.

Καθόταν δίπλα του αθόρυβα.

Φορούσε μενεξεδένια κι άσπρα

φορέματα και κρινολίνα

από άχνη και κανέλα.

Αυτός την κοίταζε κρυφά,

ενώ συγχρόνως κυνηγούσε

τη λέξη «απέχω» ή τη λέξη «νοσταλγώ».

Αυτή είχε μικρούς καθρέφτες νάρκισσους

πάνω της κεντημένους,

παγίδευαν το βλέμμα προς τα έξω

ή ίσως δεν τολμούσε να κοιτάξει

την άλλη γυναίκα

που δίπλα της πνιγόταν σε πηγάδι.

Ύστερα αγαπήθηκαν.

Ο κυνηγός αγάπησε τη λέξη «αγάπη»

κι αυτή τον κυνηγό μες στους καθρέφτες της.

Χλόη Κουτσουμπέλη