σκέψεις....

...Είναι στιγμές,

που φοβάμαι τις λέξεις ελεύθερες να αφήνω

σκεφτόμενη πάντα ειρωνικά μήπως γελάσεις.

Η ματιά μου πλατιά όπως της θάλασσας...

Η φωνή μου αλλοιωμένη απο τον γήινο σαρκασμό

χάνεται στα σύννεφα.

Ρουφώντας την παγωνιά του φεγγαριού

βυθίζομαι στη γνώριμη σιωπή μου.

Απίστευτο..

Φαντάστηκα τον ήλιο φτιασιδωμένο.

Την θάλασσα γυμνή δίχως το χρώμα της.

Είδες;

Ανάμεσα στα μάτια της ψυχής και του προσώπου

μεγάλο χάσμα υπάρχει...

Απόσπασμα απο το ποίημα "το χρέος"

της Μυρτώς Μελισσάκη.

οι γλάροι των ονείρων μου....

Έχουμε πολύ ταξιδέψει
Το σώμα σου κι εγώ
Έχουμε φανταστεί
Όσα ένα σώμα κι ένα εγώ
Μπορούν να φανταστούν.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ

απόψε.....

Με ρωτάει ο καιρός

από πού θέλω να περάσει

που ακριβώς τονίζομαι

στο γέρνω ή στο γερνώ.

Αστειότητες

Κανένα τέλος δεν γνωρίζει ορθογραφία.

Ανεξήγητο Πέλαγο

Κινείσαι κι ανθίζουν τα όνειρα

Σωπαίνεις κι ανοίγονται πηγάδια εωθινά

Γελάς κι εκτοξεύονται πίδακες ανεξαρτησίας κομμάτια διαττόντων εκπυρσοκροτούν.

Διάφανος ο ήλιος πυροδοτεί το φωτεινό σου πουκάμισο,
υαλοπίνακες ιριδίζουν στο τακ-τακ των βημάτων σου.
Περπατάς και λάμπει ο κόσμος

Μιλάς και σπάνε ρόδια από φως και τα κόκκινα σπόρια τους
φυτρώνουν στο μέλλον.
Αγάλλεσαι και οι αυγές συνωστίζονται στο κατώφλι της άνοιξης
Φωνάζεις κι αλλάζει η ροή των υδάτων.
Ένα ατέρμονο καλοκαίρι σε περιμένει στην άκρη του λόφου.

Είμαι εγώ το ανεξήγητο πέλαγο που αγναντεύει η ματιά σου στον ορίζοντα.


Μαρία Γραμματικού

ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

για τα γενέθλιά μου...

προοίμιον

Μη με ρωτάς πότε γεννήθηκα ή πόσο χρονών είμαι.

Έζησα μέρες πολλές που είχαν χιλιάδες ώρες.

Ώρες βαθύτατες έζησα που είχαν χιλιάδες μέρες.

Η αγάπη, δε μετριέται η αγάπη.

Η αναμονή, δε μετριέται η αναμονή.

Εκατομμυρίων χρονών εγώ μπορεί να είμαι.

Γι’ αυτό μη σταθμίζεις το χρόνιο με μαθηματικές πράξεις,

ρυτίδες και ημερομηνίες.

Λέτα Κουτσοχέρα