sundrops...

The Rise of Atlantis - Παίξε το Παιχνίδι The Rise of Atlantis Online για PC

2009-10-04T15:16:00.000+03:00

The Rise of Atlantis - Παίξε το Παιχνίδι The Rise of Atlantis Online για PC

Patrinorama City Portal: Patra 2009, Patras Now!

2009-09-29T22:16:00.000+03:00

Patrinorama City Portal: Patra 2009, Patras Now!

η μεταμόρφωση.....

2009-09-03T13:44:00.008+03:00

Ξένος εγώ ..η θλίψη της χαράς
Πάντα με εκπλήσσω. Τους άλλους άραγε ;
Αναδρομές στο παρελθόν, παράπονο και αγώνας στο παρόν, σχέδια για το μέλλον, εφικτά και μη.
«Ζήσε τη στιγμή» ηχεί στ' αυτιά μου συνέχεια η φωνή μου, η βουβή φωνή μου, η αληθινή φωνή μου.
«Ποια στιγμή; Αυτήν που πέρασε ή αυτήν που έρχεται; Τη δική μου στιγμή ή τη δικιά μας στιγμή;»
Τελικά ξέρω τι θέλω ή απλά ανακαλύπτω τι δεν θέλω ;
Ποιος είμαι; Αυτός που νομίζω ; Αυτός που νομίζεις ; Αυτός που νομίζουν ; Αυτός που θέλω να νομίζουν ή αυτός που νομίζω ότι θέλουν ;
Πιάνω τον εαυτό μου να με απατάει πολλές φορές.
Με ποιόν ;
Με τον εαυτό μου βέβαια - αλλά με αυτόν που είναι τέλειος, καλός, αγαπητός, πετυχημένος, ΗΘΟΠΟΙΟΣ.
Είμαι ευτυχισμένος.
Είμαι ευτυχισμένος ;
Είμαι!
- Τότε γιατί δεν είμαι χαρούμενος ; Γιατί νιώθω μια θλίψη ;
Πάλι μπερδεύτηκα. Αυτός ο ύπουλος ηθοποιός με ξεγελάει συνέχεια. Αλλά τον έμαθα τώρα. Δεν θα του περάσει. Θα τον ισοπεδώσω. Πως ; Εύκολο - θα σκίσω τη μάσκα μου και θα την κάψω, μην κάνει κακό και σε άλλους.

www.kafeneio-steki.gr/.../σχέσεις-άνω-κάτω

Επιτέλους διακοπες...!

2009-07-31T12:28:00.002+03:00

να περάσουμε όμορφα καλέ μου.....

το έχουμε ανάγκη και οι δυό μας!!!

YouTube - Εισιτήριο στην τσεπη σου

2009-07-06T23:22:00.000+03:00

YouTube - Εισιτήριο στην τσεπη σου

YouTube - Εγω μιλάω για δύναμη ~ Δήμητρα Γαλάνη

2009-07-06T23:20:00.000+03:00

YouTube - Εγω μιλάω για δύναμη ~ Δήμητρα Γαλάνη

YouTube - Alkistis Protopsalti - Skandali

2009-07-06T23:15:00.000+03:00

YouTube - Alkistis Protopsalti - Skandali

.... για τα γενέθλια της Σμαρώς !!!

2009-06-16T13:06:00.005+03:00

Μια χρονιά ακόμη.

Μία ακόμα χάντρα από το κομπολόι μας.

Λαχταράμε να μην μοιάζει με την προηγούμενη.

Ξέρουμε όμως ότι θα μοιάζει.

Θα μοιάζει με τις μέρες μας.

Θα κυλούν ίδιες, με μόνο κέρδος ότι

γινόμαστε σοφότερες,

κυνικότερες και

πιο ευάλωτες από μία χάντρα,

αποκομίζοντας την σοφία από τις ουλές της ψυχής μας.

Ο χρόνος λιγοστεύει,

συμπιέζεται.

Στριμώχνουμε αισθήματα , όνειρα.

Ο ωφέλιμος χρόνος κυλάει γρήγορα

μες στις ελλείψεις και τις αναβολές,

σφίγγει τα σπλάχνα,

κρύβεται στην καθημερινότητα,

στον υπόδουλο εαυτό μας,

στην κούραση,

στις προσδοκίες,

στις ψευδαισθήσεις,

στους υπολογισμούς,

στη θυμόσοφη διάθεσή μας.

Αναζητάμε χρόνο

να χαρίζουμε σε όσους αγαπάμε.

Τον διαστέλλουμε

και αυτός γίνεται πιο επίπονος.

Πόσο αλήθεια άλλαξε η αίσθηση του χρόνου;

Ας είναι….!!!

Το παρελθόν,

ακόμη κι αν το κρατάμε στη μνήμη μας,

μόνο πόνο φέρνει.

ας ζήσουμε το παρόν μας καλή μου…!!!

μας αποζημιώνει με μια αγκαλιά,

ένα χαμόγελο,

ένα τρυφερό άγγιγμα… !!!

ας αφεθούμε να αγαπήσουμε και

να αγαπηθούμε!!!

** ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ Ανατολή μου...

μ΄αρέσει το ξεκάθαρο βλέμμα σου…!!!

πέρασα....

2009-06-16T12:50:00.002+03:00

Περπατώ και νυχτώνει.

Αποφασίζω και νυχτώνει.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.

Ξέρω απ' όλα.

Λίγο απ' όλα.

Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,

πότε πρασινίζουν οι λέξεις και

πότε κρυώνουμε.

Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων

μ' ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.

Όχι δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα μέρες με βροχή,

εντάθηκα πίσω απ'αυτό το συρματόπλεγμα

το υδάτινο υπομονετικά κι απαρατήρητα,

όπως ο πόνος των δέντρων

όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει κι

όπως ο φόβος των γενναίων.

Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα από κήπους,

στάθηκα σε συντριβάνια και

είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν

σε αθέατα αίτια χαράς.

Και μικρούς ερωτιδείς, καυχησιάρηδες.

Τα τεντωμένα τόξα τους

βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.

Είδα πολλά και ωραία όνειρα και

είδα να ξεχνιέμαι.

Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,

τα δικά μου και των άλλων,

κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσα τους

να περάσει ο πλατύς χρόνος.

Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.

Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα και

στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.

Έλαβα κάρτες σύντομες:

εγκάρδιο αποχαιρετιστήριο από την Πάτρα και

κάτι χαιρετίσματα από τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.

Όχι,δεν είμαι λυπημένη που γέρνει η μέρα.

Mίλησα πολύ.

Στους ανθρώπους,

στους φανοστάτες,

στις φωτογραφίες.

Και πολύ στις αλυσίδες.

Έμαθα να διαβάζω χέρια και να χάνω χέρια.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Ταξίδεψα μάλιστα.

Πήγα κι από εδώ, πήγα και από εκεί...

Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.

Έχασα κι από εδώ, έχασα κι από κεί.

Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα κι από την απροσεξία μου.

Πήγα και στη θάλασσα.

Μου οφειλόταν ένα πλάτος.

Πές πως το πήρα. Φ

οβήθηκα τη μοναξιά και φαντάστηκα ανθρώπους.

Τους είδα να πέφτουν από το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,

που διέτρεχε μιάν ηλιαχτίδα

κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.

Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες ορθόδοξης ερημιάς.

Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.

Και δεν μου έλειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.

Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια, σκοτεινή, με ακόνισε.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Όσο μπόρεσα έφερα αντίσταση

αυτό το ποτάμι όταν είχε νερό πολύ,να μη με πάρει,

κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα

νερό στα ξεροπόταμα και παρασύρθηκα.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Σε σωστή ώρα νυχτώνει.

Κική Δημουλά (αγαπημένη)

μοναξιά....

2009-06-16T12:36:00.003+03:00

Στο κάτω βλέφαρο

πλαγιάζει η πιό μικρή στιγμή του έρωτα

γιατί δεν άφησε εκεί ποτέ

φιλί ο φόβος να προκόψει.

Ο φόβος

που δένει το φι του φιδιού

παλινδρομεί τις φλέβες

στο λαιμό της σαύρας

και πάλλει την πέτρα

στο ρυθμό του κρυμμένου

αποκάτου βατράχου.

Κι εσύ ατάραχος

μεταμορφώνεις

τα τρωκτικά και τα ερπετά σου

σε νησάκια.

YouTube - ΣΤΟ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟ ΣΗΜΕΙΟ - ΑΛΚΗΣΤΙΣ

2009-04-20T12:28:00.000+03:00

YouTube - ΣΤΟ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟ ΣΗΜΕΙΟ - ΑΛΚΗΣΤΙΣ

YouTube - Μωρό - Άλκηστις Πρωτοψάλτη (Νικολακοπούλου/Αντ

2009-04-20T12:23:00.000+03:00

YouTube - Μωρό - Άλκηστις Πρωτοψάλτη (Νικολακοπούλου/Αντ

YouTube - Alkistis Protopsalti ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΔΥΟ - ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ

2009-04-20T12:18:00.000+03:00

YouTube - Alkistis Protopsalti ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΔΥΟ - ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ

YouTube - Alkistis Protopsalti exodos kindynou

2009-04-20T12:14:00.000+03:00

YouTube - Alkistis Protopsalti exodos kindynou

YouTube - Alkistis Protopsalti ΥΠΕΡΩΚΕΑΝΙΟ - ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ

2009-04-20T12:01:00.001+03:00

YouTube - Alkistis Protopsalti ΥΠΕΡΩΚΕΑΝΙΟ - ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ

Τόσο καπνό που πίνω μέσα μου

άμα τον είχα ταξιδέψει,

θα 'χα γυρίσει όλη τη γη

από τη νύχτα ως την αυγή

παρά που λες πως μ' αγαπάς

να 'χα πιστέψει.

Γιατί τώρα είναι σπάνιο

να ξοφλήσω το δάνειο

που 'χα πάρει απ' το χθες

για να ελπίζω

σ' έναν αγώνα τιτάνιο

σαν υπερωκεάνιο

μες την ομίχλη στεριά να σφυρίζω.

Παναγιά μου εσύ του Νοτιά

της καρδιάς μου η γη ξενιτιά

της καρδιάς μου η γη

μια βαθιά πληγή

που την κλείνει του χρόνου η φωτιά.

Τόσο καπνό που είδαν τα μάτια μου

άμα τα βλέφαρα είχα κλείσει

ίσως και να 'χα ονειρευτεί

πως σαν την έρημο καυτή

είν' η ψευτιά που λόγια αγάπης

πάει να χτίσει.

YouTube - Alkistis Protopsalti ΚΙ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ Η ΝΥΧΤΑ - ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ

2009-04-20T11:50:00.001+03:00

YouTube - Alkistis Protopsalti ΚΙ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ Η ΝΥΧΤΑ - ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ

Φτάσαμε κι απόψε στου καημού την ώρα

πώς να φύγω τώρα

πώς να σ' αρνηθώ

Μια σκουριά για θαύμα

κι ένα φως κηλίδα

άστραψε και σ' είδα

πριν σε θυμηθώ

Κι ήταν πάντα η νύχτα

Τις φωνές που πνίγει

Για να αντέχουν λίγοι

Κι ήταν πάντα η νύχτα

Κι ήταν που κοιτούσες

όλα αυτά που σβήνουν

τι μπορούν να γίνουν μ' ένα "Σ' αγαπώ"

Φτάσαμε κι απόψε

στη στροφή του δρόμου

σαν ταινία τρόμου που δε θες να δω

Μια ζωή χαμένη μ' ένα λάθος βέλος

Κι άρχιζα απ' το τέλος το σκοτάδι αυτό

YouTube - Τελευταία Φορά - Άλκηστις Πρωτοψάλτη

2009-04-20T11:44:00.000+03:00

YouTube - Τελευταία Φορά - Άλκηστις Πρωτοψάλτη

YouTube - Alkistis Protopsalti - Kathe Fora Pou Me Koitazeis

2009-04-20T11:39:00.000+03:00

YouTube - Alkistis Protopsalti - Kathe Fora Pou Me Koitazeis

YouTube - Άλκηστις Πρωτοψάλτη - Σκανδάλη

2009-04-20T11:37:00.000+03:00

YouTube - Άλκηστις Πρωτοψάλτη - Σκανδάλη

YouTube - ΑΝΤΩΝΗΣ ΡΕΜΟΣ-ΕΚΑΤΟ ΦΟΡΕΣ ΚΟΜΜΑΤΙΑ(promo song)

2009-02-24T22:30:00.000+02:00

YouTube - ΑΝΤΩΝΗΣ ΡΕΜΟΣ-ΕΚΑΤΟ ΦΟΡΕΣ ΚΟΜΜΑΤΙΑ(promo song)

YouTube - Αντώνης Ρέμος - Ποτέ - Antonis Remos - Pote

2009-02-24T22:25:00.000+02:00

YouTube - Αντώνης Ρέμος - Ποτέ - Antonis Remos - Pote

Η κυματιστή ηχώ του Έρωτα…

2009-02-19T01:06:00.005+02:00

κρατω ό,τι ανακαλύπτω και μαρέσει πολύ

......και τούτο το βρήκα εξαιρετικό!!!!

ΜΕΡΟΣ I

Όλοι το ‘ξεραν πως η Μαργαρίτα ήταν αγοροκόριτσο. Κι όλοι το ‘βλεπαν πως ήταν ένα κορίτσι ατρόμητα φερόμενο, παρά την έφηβη του μετάληψη στην αθωότητα. Δεν φάνηκε, λοιπόν, αλλόκοτο ούτε και στον ροζιασμένο κορμό της καρυδιάς, που τούτο το έφηβο αγρίμι πέταξε το ξύλινο σπαθί της πάνω του, με μιαν ολότελα αφελή προσμονή να καρφωθεί. Πίσω από το δέντρο, όμοιος με μια δίνη σκιάς καρυδιάς, πετάχτηκε τότε ο Άγγελος, σαν να ερχόταν από το “κάπου αόρατο ψηλά”… Έβγαλε μια δυνατή κραυγή και με το υποτυπώδες τσίγκινο σπαθί του, τεμάχισε σε οριακά άπειρες στρώσεις τον φθινοπωρινό αγέρα του κάμπου.
Κάπως έτσι ξεκινούσε η μάχη της παιγνιώδους ομορφιάς τους, όπως κάθε πρωινό που μπροστά στον καθρέπτη της μητέρας της κατοπτρίζονταν οι αδέξιες καλλυντικές μεταμορφώσεις της Μαργαρίτας, με τα μισάνοιχτα κραγιόν και τις ελαιώδεις κρέμες.
Κι έπειτα ξεχύνονταν στο δάσος. Τσαλαπατούσαν τις παπαρούνες, τις μαργαρίτες και το πράσινο χορτάρι. Σαν κι κείνο το πρωί, που ο ήλιος έστυβε το χορτάρι στα καιγόμενα χέρια του.
- Μού ανήκεις, μού ανήκεις, της είπε.
Εκείνη - βασίλισσα ντυμένη - κοκκίνισε.
- Κι εγώ σου ανήκω, ανταπάντησε.
- Έλα να το πούμε μαζί κι οι δυο !
Αγκαλιάστηκαν και κυλίστηκαν στο χορτάρι.
«Ο αέρας μύριζε βόδια και λαγούς», όπως τους είχε πει πρωτύτερα ένας μοναχικός νεαρός που χαιρέτησαν στον δρόμο τους.
Είχε βρέξει νωρίτερα και κάθε πόρος του σώματος οσφραινόταν με την μέγιστη οξύτητα. Τα δυο έφηβα κορμιά, με ένα σφιχταγκάλιασμα που έμοιαζε αναλίγωμα, αφέθηκαν για λίγο στην σιωπή. Κι έπειτα ματαρχίνησαν τις ανακραυγές, τρέχοντας χέρι-χέρι στον αγρό.
Κάπου παράμερα απ’ το εφηβικό παιζογλέντι, μια παρθένα κόρη είχε καθίσει σ’ έναν ξεπλυμένο πράσινο βράχο κι έπαιζε μαντολίνο, τραγουδώντας για το flirt της : «τα μάτια του είναι ένα blue εκατομμυρίων μιλίων».
Μια άμαξα φάνηκε από μακριά. Κάμποσοι πάνω της τραγουδούσαν μ’ έναν αργυρόηχο ρυθμό. Θαρρώ πως είδα σ’ αυτό το ανθρωπομάζωμα τον Apricot, τον Cardinal, τον Cinnamon, τον Cobalt, την Verd Antique, τον Saffron, την Ultramarine και τον Vandyke Brown.
Η άμαξα σηκώθηκε απαλά και χάθηκε πίσω από τους λόφους. Απέμεινε η ψυχεδελική μουσική, που γέμιζε τον αέρα και μια απόσκια που θύμιζε παρακμή.
Τα δυο παιδιά είχαν φτάσει, με την μετέωρη βηματησιά τους, μέχρι το αλώνι. Πίσω από τον θάμνο η Μαργαρίτα είχε κρύψει ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί. Κιόλας ένας χρόνος είχε περάσει, από την εποχή που πατούσαν τα σταφύλια που το γέννησαν. Μόλις πριν έναν χρόνο οι σφήκες μεθούσαν απ’ τον μούστο, πλάι στις γυμνές πατούσες των ποδιών και δίπλα σε βαρέλια που μέσα τους καίγονταν κοπριές αγελάδων για να διώξουν τα ενοχλητικά έντομα. Τα δυο παιδιά ορκίστηκαν να πιουν όλο το κρασί-εναλλάξ. Ο Άγγελος άρχισε να πίνει τις πρώτες γουλιές. Η Μαργαρίτα τού τ’ άρπαξε απ’ το στόμα.
- Σειρά μου, είπε.
Οινογενείς ήχοι ευφωνείου κουδούνισαν στο κεφάλι τους.

ΜΕΡΟΣ ΙΙ

Ο Έλιξ φάνηκε πίσω από τους θάμνους, στο βουναλάκι επάνω. Εκείνη την «ανύποπτη στιγμή», η Μαργαρίτα είχε σηκώσει το μπουκάλι του κρασιού, κι άφηνε να ρεύσει εντός της μια γουλιά απ’ το μεθυστικό ποτό.
«Μαργαρώ-έτσι την έλεγε ο Άγγελος-ο αδελφός σου», της ψιθύρισε συνωμοτικά ο έφηβος νέος, κι εκείνη κατέβασε απότομα το μπουκάλι. Δυο σταξιές έμειναν στο φόρεμά της και καταβροχθίστηκαν απ’ τις ίνες του βαμβακερού του υφάσματος. Η Μαργαρίτα, με μια διάχυτη μυστικοπάθεια στα λόγια της, του είπε:
- Έλα γρήγορα ! Πάμε στο ποτάμι ! Ας μας κυνηγήσει αν μας ψάχνει ! Μάλλον μας έχασε!
Άρχισαν να τρέχουν, κουνώντας στον αγέρα τα γυμνά τους χέρια και γελώντας φωναχτά. Ο αδελφός της δεν τους είχε αντιληφθεί, ως την στιγμή που έφτασε στα αυτιά του όχι μόνο το μεταλλοφωνητικό τραγούδισμα των τζιτζικιών, εκείνο το ζεστό μεσημέρι, μα και το «τιτίβισμα» της Μαργαρίτας. Ως εκείνη την στιγμή, βίτσιζε μουτρωμένος τα χόρτα που ξεροκύκλωναν απειλητικά τον περίβολο του ξωκλησιού, ανεβαίνοντας ως και ψηλότερα απ’ την πετρόχτιστη μάντρα του.

ΜΕΡΟΣ ΙΙΙ

Είχε φτάσει ένας περίεργος νεαρός στο χωριό πριν μερικές μέρες. Φορούσε κόκκινο stetson καπέλο, φουλάρι στον λαιμό κι ένα ξεβαμμένο βαμβακερό κόκκινο πουκάμισο. Πάντοτε κυκλοφορούσε χαμηλοβλέποντας μέσα από τις μοναχικές θυρίδες των ματιών του κι είχε, ωστόσο, μιαν σχεδόν αδιόρατη υποψία χαρμολύπης στο μελαγχολικό σμίξιμο των φρυδιών. Τις στιγμές εκείνες που οι δυο έφηβοι έτρεχαν στον κάμπο, εκείνος καθόταν στον μαντρότοιχο της κλησούλας, κοιτώντας βαθύγνωμος πέρα μακριά στην ανατολή, μια παραλία που μόλις φαινόταν πίσω από τα βουνά, κι ένα καράβι που χανόταν απειροστικό στον ορίζοντα. Κρατούσε την κιθάρα του και τραγουδούσε:
- Είδα τον κόσμο να γυρνά σαν παιδικό παιγνίδι.
Όλες τις άλλες στιγμές της ημέρας, όταν δεν χανόταν στις μουσικές περιπλανήσεις του, θα τον έβρισκες στον ξεροπόταμο να μαζεύει βότσαλα και ξεροκάλαμα. Σκάλιζε τα καλάμια κι έφτιαχνε φλογέρες ή μικρούς σταυρούς - κι άλλοτε πάλι μορφοποιούσε σε ξυλοκαραβάκια τις «πετίλες», τα εξογκώματα του κορμού των πεύκων. Μύριζαν τότε τα χέρια του ρετσίνι και θυμάρι.
Ο Έλιξ τον έβλεπε, όμως, εκείνη την ώρα να ζωγραφίζει πάνω στο κακοτεντωμένο τελάρο του, κάτι σαν οπτασίες στον κόσμο της λογικοκρατίας των αισθήσεων. Κι ήθελε να τον πλησιάσει. Κι ήθελε να τον κάνει φίλο του. Κι ήθελε να του μάθει πώς να κυνηγά τους λαγούς και πώς να σκοτώνει τα πουλιά κάτω εκεί στις στεγνοκοίτες του μεγάλου ρυακιού. Μα του φαινόταν τόσο αλλόκοτος, όλο εκεί σκυμμένος, μισογελώντας στα δεσμά του νου του. Τον κοιτούσε ευθυσκοπικά, κι ήταν έτοιμος να του φωνάξει.
Ώσπου έφτασε στα αυτιά του η ηχώ από ένα μπουκάλι που έπεφτε στον βράχο, κι η ματιά του στράφηκε κι αντίκρισε την θέα δυο κορμιών που έτρεχαν, σχεδόν πετώντας, και χάνονταν κάτω απ’ την καμπύλωση του δρόμου στο κοντινό γιοφύρι. Και μπορούσε να ορκιστεί (με βεβαιότητα) πως αυτό που ζωγράφιζε ο νεαρός στον μουσαμά του, ήταν σχεδόν ταυτόσημο με αυτό που εκείνος έβλεπε: δυο ηλιομαγεμένα κορμιά να τρέχουν «και τα διαμαντινά ποδήματά τους να λάμπουνε στους λόφους» και τις ξερολιθιές.

ΜΕΡΟΣ IV

Ο Άγγελος έτρεχε ξωπίσω της. Εκείνη κατέβαινε το γιοφύρι γελαστή.
Κι αυτός ήθελε να είναι μαζί της. Κι ήθελε να την ακολουθεί πιστά. Κι ήθελε να την νιώσει με την ψυχή του.
Κάτι κινιόταν εντός του. Ελαφροχτυπούσαν τα αισθήματά του πάνω στα φύλλα της καρδιάς. Ελαφροπερπατούσε και αυτός στο γεφύρι κυνηγώντάς την. Σχεδόν τυφλά…
Κι ήταν η Κίρκη του. Κι ήταν η οπτασία του.
Τότε εκείνη στάθηκε. Τον περίμενε. Πάντοτε γελαστή. Τον έπιασε από το χέρι. Τον οδήγησε έξω από τον χωμάτινο μεγάλο δρόμο, σε ένα μονοπάτι που σκεπαζόταν από κοντή χλόη και το τέρμα του έφτανε στις όχθες του ποταμού, εκεί κάτω στα πλατάνια, εκεί γύρω απ’ τις σπηλιές, εκεί δίπλα στα μποστάνια των λαχανικών.
- Κλείσε τα μάτια σου, του είπε, κι άσε με να σε οδηγήσω εκεί που δεν έχεις ξανάπαει.
Μα εκείνος τα είχε ήδη κλειστά τα μάτια του, γιατί ένοιωθε πως κινιόταν μέσα σε ένα κέλυφος ονείρου. Δεν ήξερε, όμως, πότε τα έσπαζε την εύθραυστη λεπτότητά του. Κι η ψυχή του ανεβοκατέβαινε τις σκάλες συνειδητού και ασυνειδήτου, έως να φτάσει στην διαπίστωση ότι δεν ήταν όλο αυτό μια ονειροπλασία, αλλά μια πραγματικότητα. Σαν να δίστασε τότε. Και το έδειξε. Το τέντωμα του σώματος έφτασε ως την άκρη του χεριού του. Η Μαργαρίτα το ένιωσε.
- Έλα ! Δεν χρειάζεται να φοβάσαι, του είπε.
Και τον επανέφερε στην ξεκάθαρη αίσθηση ζωής. Κάτω από το εκκλησάκι του Αγίου Μηνά, νιώθοντας το χώμα να βουλιάζει βρεγμένο κάτω απ’ τα πόδια του και ακούγοντας ελαφρά το κελάρυσμα του λιγοστού ποταμίσιου νερού, αφέθηκε και πάλι στα χέρια της. Είχαν σχεδόν φτάσει κοντά στην πηγή, στα πρώτα πλατάνια. Του άφησε το χέρι και πλησίασε τον πλάτανο. Ακούμπησε με την πλάτη στον κορμό και σήκωσε την δεξιά γυμνή πατούσα, κι εκείνη τρίφτηκε στο πλατάνι, λυγίζοντας παράλληλα το γόνατο της. Τον κοίταζε κατάματα.
Κι έμοιαζε με σεμνό τριαντάφυλλο που αγκάθι μοιάζει. Όμοιο το λευκό της δέρμα με χιόνι απαλό, που το κάλυπτε - κι έλιωνε την ομορφιά του - το λουλουδάτο βαμβακερό της φόρεμα.
- Έλα κοντά μου, του είπε.
Σαν μαγεμένος κίνησε για να την πλησιάσει. Κι όταν άπλωσε το χέρι του για να την πιάσει - έχοντας στο πρόσωπο την ήρεμη προσήλωση που προκαλεί η Ομορφιά όταν την ατενίζεις - εκείνη του μισογέλασε και σύρθηκε στην άλλη πλευρά του πλατάνου, ωσάν να κρυβόταν από το γλυκομάτιασμα του. Κι εκείνος…εκείνος, αποσβολωμένος απ’ την θεία σωματική επιταγή της, ακινήτησε για λίγο, ακινήτησε θαρρούσες ως το Απειρο…

ΜΕΡΟΣ IV

O νους του χάθηκε για μια στιγμή. Και μέσα στο όνειρο εκείνης της στιγμής με ορθάνοιχτα τα μάτια, είδε ένα κατακαλόκαιρο. Στο βάθος του ορίζοντα να λάμπει σαν κρεμαστό φωτάκι το φεγγάρι του Ιουλίου. Κι εκείνοι ήσαν ξαπλωμένοι στην άμμο, γελώντας και αγκαλιάζοντας ο ένας τον άλλον. Κάπου παράμερα ακουγόταν σαν να έρπει μια μουσική υπόκωφη και στριφογυριστή και μια γυναικεία φωνή δίπλα της, μέσα της δυνατή σαν την ψυχή που ούρλιαζε κάτω απ’ τα άστρα.
Εκείνος την άγγιξε στην αρχή απαλά, κι έπειτα έγειρε λίγο το κεφάλι. Κι αυτή έκλεισε για μια στιγμή τα μάτια κι άφησε τον κάτασπρο λαιμό της να γυαλίσει πιο πολύ κι απ’ την σελήνη. Μέσα τους ανατρίχιαζε ο πόθος . Κατρακυλούσαν όλα τα μόρια πάθους μέσα στο αίμα, κροτάλιζε η αποθεωμένη σιγή, λαμπύριζαν τα μάτια. Την κοίταζε αμίλητος. Το βλέμμα του καρφώθηκε στο άσπρο της δέρμα, ανατρίχιαζε, ανατρίχιαζε, ανατρίχιαζε.
Πλησίασε τα χείλη της. Λαβώθηκε απ’ την καυτή τους λάβα. Τα χείλη του στα χείλη της. Όλα δικά του…Τα χείλη του στα χείλη της. Άγγιξε με τα ακροδάκτυλα τα μαλλιά της και ένιωσε την δύναμή τους, την δύναμη του κόκκινου, σαν την μανιασμένη λάβα των χειλιών της, σαν το φεγγάρι που κοκκίνιζε πίσω από την προβολή του στο ποτήρι με το κρασί.
Το σφιχταγκάλιασμα μετρούσε την δύναμή του, με την δύναμη του παφλασμού των κυμάτων πάνω στα άδεια μπουκάλια του κρασιού που κείτονταν στην ακρογιαλιά.
Ω, το θεϊκό πάθος, ίδιο με το σύριγμα των βιολιών και την παραμόρφωση ηλεκτρικών οργάνων σε μανιασμένα κονσέρτα σύγχρονων ήχων.
Σταμάτησαν…
Την κοίταξε για λίγο για να μετρήσει την δύναμη αυτού που ένιωθε.
Σιγή…
Ακούστηκε ο παφλασμός ενός κύματος
Κι ύστερα ξαναδέθηκαν σ’’ έναν περιοδικό εναγκαλισμό και ένα βαθύ λίκνισμα των σωμάτων. Κάθε μικρό, μικρό τμήμα του δέρματος ανέπνεε μεθυσμένο έρωτα. Κάθε οπτικός πόρος τυφλωνόταν από το εκτύφλωμα των ματιών τους. Ένα καφεπράσινο, μέσα στην παλέτα του καφεπράσινου.
Κυλίστηκαν στην άμμο και στριφογύριζαν. Αργά και στριφογύριζαν. Αμμοσκέπαστοι και στριφογύριζαν. Στριφογυριστοί και φιλιόντουσαν. Γυμνώνονταν και χαμογελούσαν. Σοβάρευαν και αφηνόντουσαν. Αγγίζονταν και βρέχονταν. Πάφλαζαν και ίδρωναν. Αλατίζονταν και γλύκαιναν. Ένα άστρο έπεσε στο βάθος και κάηκε στο μαύρο του ουρανού…
Κι εκείνη…εκείνη του έδινε τον λόγο να ξαναγίνει γυναίκα όπως τότε… Κι εκείνος…εκείνος της χάριζε το δώρο του έρωτα όπως τότε…το πλούμισε, το παράθεσε δίπλα στα άστρα που έπεφταν, δίπλα στα αδειανά μπουκάλια, δίπλα στην τριγύρω σιωπή και μέσα στην υπόκωφη άφεση.
Πάνω απ’ την γη, πάνω απ’ την γη… Δίπλα στο κύμα, δίπλα στην αύρα του.
Πέρασε τα λεπτά της δάκτυλα απ’ το πρόσωπό του, απ’ τα μαλλιά του, απ’ το στήθος του, απ’ τα μπράτσα του. Τον έβλεπε να ανασαίνει, τον άκουγε να τραυλίζει από έρωτα. Κι αυτή έσφιξε τα δάκτυλά της στους ώμους του και τα σώματά τους τινάχτηκαν σαν κομήτες, έλαμψαν λίγο, έφτιαξαν ένα φωτεινό σχήμα στον ουρανό, κυκλώνονταν, κομήτης με κομήτη, φωνή με φωνή, πόθος με πόθο, γέλιο με δάκρυ, άγγιγμα με τραύλισμα, λαχάνιασμα με ίδρωμα μαζί…
Στο βάθος του ουρανού σχηματιζόταν ένας δρόμος. Κι έγραφε εκεί: Έρωτας. Ένας Έρωτας στα άστρα. Ριγμένος στην φλόγα των αναψοκοκκινισμένων σωμάτων. Ένας τυφλός νόμος του σύμπαντος για όσους ζουν σαν κομήτες την αίσθηση και δεν διστάζουν να καούν, ώσπου να βιώσουν αυτή την ανυποχώρητη ηφαιστειακή έκρηξη της αήττητης αθανασίας του.
Πέθαναν κι οι δυο εκεί, κι ένα άστρο κατέβηκε χαμηλά, τους πήρε στις ακτίνες του και τους ανέβασε στον Γαλαξία…

ΜΕΡΟΣ VI

- Άγγελε, γλυκέ μου, τι έπαθες, τον ρώτησε η Μαργαρίτα, σταματώντας προς στιγμήν το προσμειδίαμά της και τα παιδικά παιγνίδια του «κρυφτού» πίσω απ’ το δέντρο.
- Έλα, πάμε στο ποτάμι ! Θεέ μου, είσαι άσπρος σαν πανί, τι έπαθες ;
- Τίποτα. Μόνο για μια στιγμή ζαλίστηκα, αυτό είναι όλο. Έλα ας πάμε να βρούμε τα κρυμμένα σπαθιά μας. Θυμάσαι που λέγαμε χθες: «το σχολείο τελείωσε, ώρα για παιγνίδι;», είπε ο Αγγελος.
Η Μαργαρίτα γέλασε αμυδρά στην άκρη των χειλιών της, μα μια υποψία απορίας σχηματίστηκε στο σμίξιμο των φρυδιών της. «Τι να του συνέβη, σκέφτηκε, εκεί κάτω στην αρχή του ποταμιού. Το σχολείο αρχίζει όπου να ‘ναι, δεν τελείωσε χθες. Τα ξύλινα σπαθιά μας τα αφήσαμε στην πεδιάδα και ο αδελφός μου θα μας ψάχνει ! »
- Μαργαρώ, θυμάσαι τότε, συνέχισε ο Αγγελος, που παίζαμε εκείνο το παιχνίδι της “γρήγορης απόφασης”; Θυμάσαι τον αδελφό σου πάνω στο δέντρο, έτοιμο να πηδήξει στο ποτάμι; Κι εμείς που είμαστε στο νερό και του λέγαμε: «Έλα, πάρε μιαν απόφαση ! Ο χρόνος περνά-ποτέ δεν είναι αργά να την πάρεις, αλλά έχεις μόνο 10 δευτερόλεπτα. Αν δεν αποφασίσεις θα χάσεις και τότε θα καθαρίσεις εσύ την σοφίτα !». Κι εκείνος τότε είπε: «Θα πέσω !». Κι έπεσε !».
Ο Άγγελος χάθηκε και πάλι στις ίδιες εφηβικές ονειρικές περιπλανήσεις του. Αν και ώρες-ώρες νόμιζες πως εκείνο το λεπτό, που η Μαργαρίτα σύρθηκε με την πλάτη στον κορμό του πλατάνου, ως την επαναφορά στην αρχική της κατάσταση, είχε σε εκείνον συντελεστεί μια ολότελα μεγάλη αλλαγή, ως και στην εκτίμηση του χρόνου, του χώρου και του παρόντος του. Τα λόγια του, το έβλεπε η Μαργαρίτα, δεν ήσαν πια αφελή, δεν ήσαν πια λιγοστά. Η καρδιά των λόγων του, απ’ την πιο μικρή του λέξη, ως τις ακατανόητες εκφράσεις του, είχε βουτήξει σε ένα άγνωστο και αόρατο οραματικό πηγάδι. Το έβλεπε στο βλέμμα του, στις κινήσεις των χεριών του, στην ένταση των μυώνων του, στις ιδρωμένες παλάμες του, το άκουγε στην χροιά της φωνής του. Σαν να είχε μεγαλώσει σε μια στιγμή…

ΜΕΡΟΣ VIΙ

Ένας αγέρας από το πουθενά κίνησε τα σύννεφα σαν πούπουλα γαλατένιας χρωματόψης και αζωγράφητης ομορφιάς. Χορευτικές φιγούρες των φύλλων ξανάδωσαν στην ατμόσφαιρα την φθινοπωρινή μορφολογία της. Μια μουσική σχεδόν μπαρόκ με αναψοκκοκκινισμένα βιολιά, αντήχησε στους ουράνιους θόλους. Eνα αγλάισμα αστραπής στην σύγκρουση των νεφών έσκιαξε τα πουλιά στον αέρα.
Η Μαργαρίτα γέλασε φωναχτά κι ανακρότησε τις παλάμες της, χοροπηδώντας. «Ψιχαλίζει, ψιχαλίζει, ψιχαλίζει…» Ο αρκτροζέφυρος έφερνε την βροχή.
Άρχισαν να τρέχουν, κι ο κοκκινόσκουρος Σεπτέμβρης μοίραζε την βροχή. Οι δυο έφηβοι πετούσαν με τα ελαφρά ποδάρια τους πάνω από το μισολασπωμένο χώμα, δίπλα στην κοίτη του ποταμιού, για την εύρεση μιας παράγκας, ενός υπόστεγου, για να γλιτώσουν απ’ τις σκουριασμένες στάλες της βροχής… Έβρεχε στ’ αλήθεια «σκουριασμένο» χώμα εκείνο το απομεσήμερο. Ο αγέρας έφερνε από τον βορρά μια δίνη σκόνης κι οι ψιχάλες ωσμώνονταν ως τον πυρήνά της. Η Μαργαρίτα και ο Άγγελος, δεν είχαν την όψη του ουρανού. Είχαν ήδη βρει το υπόστεγο για να στεγάσουν τα όνειρά τους, είχαν την Φύση στην καρδιά τους. Ετοιμάζονταν να ανοίξουν το παράθυρο σε έναν ολόφωτο Ήλιο, ετοιμάζονταν να απογειωθούν πάνω από το ουράνιο τόξο, ετοιμάζονταν να μεταφέρουν τα μυστικά της Αιωνιότητας στις υποδοχές μνήμης της ακοίμητης εφηβείας τους.
Έξω από την παράγκα έβρεχε.
Κι εντός της, εκείνος έχωσε το χέρι του στην τσέπη κι ανακάλυψε στο βάθος της ένα πορφυρένιο λουλούδι. Το ελαφρόσφιξε στην παλάμη του και το σίμωσε στην μύτη της. Άνοιξε τη χούφτα του κι αποκαλύφθηκε η ομορφιά…των χειλιών της. Τα πλησίασε και τα άγγιξε με τα δικά του.
Φιλήθηκαν. Έτσι απλά, έτσι αθώα.
Οι σταγόνες της βροχής έσταζαν στο στάχινο υπόστεγο.
Μέσα τους ο πόθος χτυπούσε τις καρδιές και ύγραινε τα χείλη. Εξερευνητικά ανάσαιναν, χώριζαν, ενώνονταν. Τα χέρια μισότρεμαν, μισοσταθεροποιούνταν. Το δέρμα με ανοιχτούς πόρους…ανάσαινε ! Τα μάτια τους λαμπύριζαν. Γδύθηκαν μαζί. Αντάλλαξαν αναστεναγμούς και χαμηλόηχα γέλια κι έπειτα έμπλεξαν τα σώματα !
Έτσι απλά. Συνάρμοσαν τα σώματα !
Και συνύφαναν τους μισοσχηματισμένους ανδρικούς μυώνες με τα ήδη σχηματισμένα κοριτσίστικα στήθη, την θηλυκότητα με την εφηβικότητα, τον ανδρισμό με την παιδικότητα, σε ένα πλεκτό ερωτοπλούμιστης ομορφιάς.
Κι όταν φανερώθηκαν, στον υγρό αέρα της παράγκας, το χνοώδες τρίχωμα της ήβης της και το ανδρικό του μόριο, ήξεραν κι οι δυο προς τα πού λάμπαζε το ουράνιο τόξο… Και το ακολούθησαν στην καμπυλωτή πορεία του, σχεδόν ονειροπετώντας, παρέα με μυρωδιές από το βρεγμένο χώμα κι από κομμένα κυπαρισσόμηλα, που τα έσυρε ο αγέρας στο χώμα, για να διονυχίσουν τον αναστεναγμό του…

Το διήγημα αυτό γράφτηκε τον Ιούλιο του 1995,

υπό τους ήχους των πρώιμων Tindersticks και με τη γεύση μιας pure Ισπανικής sangria στα χείλη.
Βραβεύτηκε και δημοσιεύτηκε στο Βιβλίο “Λογοτεχνία στην Κηφισιά”,

αλλά η αυθεντική του version (director’s cut)

είναι ετούτη εδώ…

(από τα "Λόγια")

οι αναμνήσεις

2008-12-16T11:41:00.003+02:00

Άντρας: Όταν σε κοιτώ, θυμάμαι τη Γη.

Τότε στον Κήπο.

Τότε που, καθρεφτάκια κρέμονταν στα δέντρα, μικρές λάμψεις η απουσία σου,

το μεγάλο μήλο,

το μικρό φίδι,

ήμασταν άραγε ποτέ τόσο αθώοι,

τόσο επιμελημένα ένοχοι;

Θυμάσαι;

Γυναίκα: Δεν θυμάμαι τίποτε.

Όταν μιλάς, δεν καταλαβαίνω.

Μία ρωγμή χωρίζει το φύλο μου στη μέση.

Όσον αφορά εμένα, ουδέποτε υπήρξε Κήπος ή Θεός.

Μονάχη πορευόμουνα τότε και τώρα μόνη.

Άντρας: Και όμως, υπήρξαμε εραστές.

Αυτό που οι πολλοί λεν "αγγίζω".

Γυναίκα: Θυμάμαι μόνο μια λίμνη, στην άκρη ενός τίποτα,

στην πλάτη ενός βατράχου που τρέχει.

Θυμάμαι την ομίχληκαι στη μέση μια βάρκα με κουπιά.

Έφευγα μόνη και μόνο μια μέλισσα βόμβιζε στο κενό.

Άντρας: Κι όμως υπήρξαμε εραστές.

Στην άγνωστη γλώσσα των χαμένων πουλιών,

"σ' αγαπώ" σημαίνει "επιστρέφω".

Γυναίκα: Άκου

Μια κουκουβάγια μαχαιρώνει τη σιωπή.

Για μένα "σ' αγαπώ" σημαίνει

άγριο δάσος, ουρλιαχτό, φεγγάρι από αίμα.

Άντρας: Μ' αγάπησες ποτέ στ' αλήθεια;

Γυναίκα: Λίγο τσάι ακόμα;

Τα απογεύματα στην εξοχή είναι φέτες λεμονιού,

ξινά και ανεπαίσθητα ανούσια.

Αλήθεια,

πώς μπερδεύεται η αλήθεια μες στο παλιό σαμοβάρι, με το ψέμα.

Λίγη ζάχαρη ή γάλα;

…………………………

Χλόη Κουτσουμπέλη

"Η Λίμνη, ο Κήπος και η Απώλεια"

Η Μοναξιά είναι από Χώμα

2008-12-16T11:28:00.004+02:00

Το δικό μου το πολύ πως να χωρέσει στο δικό σου το λίγο!

Κι οι δυο μας δυσανασχετούσαμε δικαιολογημένα.
Όμως μέσα σ' αυτό το λίγο σου, σ' αυτό το περιορισμένο σου, είχα την κακοτυχία να διακρίνω σκιές περαστικές που με πυρπόλησαν.

Σκιές του απέραντου.

Αυτό που δεν έλεγχες, αυτό που δεν γνώριζες, προσπερνούσε από μια σου έκφραση, από μια σου χειρονομία τυχαία και με καθήλωνε.
Δεν περιγράφεται η ματιά, η κίνηση, ο ήχος.
Ό,τι κι αν σου πω δεν θα σου μεταδώσω αυτό που μ' έκανε να σε θέλω έτσι.

Το απέραντο είναι άπιαστο, απερίγραπτο, ακαθόριστο.

Χιλιάδες να λέω εναντίον σου αμέσως θα παραλύσουν μπροστά στη γρήγορη κίνηση του χεριού σου μόλις σηκωθεί για να φτάσει στα χείλη σου και να δαγκώσεις το μικρό σου νυχάκι σμίγοντας τα φρύδια σα να σκέφτεσαι κάτι δύσκολο.
Για μια τέτοια κίνηση, κάποιες ώρες, ένιωθα έτοιμος και τη ζωή μου να δώσω.
Για μια τέτοια κίνηση!
Σαν σινιάλο άλλων κόσμων ερχόταν προς εμένα κι ανέτρεπε όσα σου καταμαρτυρούσα.

Από κατήγορο με μετέτρεπε σε ζητιάνο σου!
Για μια τέτοια κίνηση!
Δεν θα απορήσω ποτέ ξανά για το τι είναι εκείνο που αλυσοδένει ένα ζευγάρι.

Δεν φαίνεται αυτό που αλυσοδένει.

Εμείς οι απ' έξω δεν βλέπουμε τίποτα όμως ένας άντρας κανείς δεν ξέρει τι σινιάλα δέχεται από το βλέμμα μια γυναίκας, απ' την ανάσα της, από το γέλιο της, από την πιο ανεπαίσθητη χειρονομία της, από το άρωμά της.
Οι ώρες, οι ελάχιστες, που πίστευα πως σε είχα δικιά μου, που ήσουνα όπως σε ήθελα, άνοιγαν τη βασιλεία του ουρανού που με δεχότανε.
Το κρεβάτι μας άπλωνε και γινόταν το πανάκριβο "τώρα" που επιτέλους ακινητούσε της ροές του άγχους μου και με μεταμόρφωνε σε μακαριότητα.

Όμως μαζί σου κρατούσε ελάχιστα.
Αμέσως μόλις χωρίζαμε το εφιαλτικό παιχνίδι, με τους δείκτες του ρολογιού μ' έρριχνε σε ασθματικά κυνηγητά.

Οι ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα σάρκαζαν την ψυχή μου που μακριά σου έτρεχε συνεχώς σε ανάποδα κυλιόμενη κορδέλα.

Να σε προλάβει, να σε συλλάβει, να σε κατακρατήσει και να επαναλάβει μαζί σου εκείνο το θαυμαστό "τώρα" του έρωτα.
Εκείνο το εξαίσιο "τώρα" του έρωτα, το τόσο ανεκτίμητο κι ακριβοπληρωμένο μπορεί και να μη συμβαίνει μονάχα μαζί σου.

Ελπίζω...
Αυτή η ελπίδα με σώζει απ' την καταδίκη της άγριας εξάρτησης από σένα.

Μπορεί να 'σουν η πρόγευση άλλων ηδονών που από άλλους δρόμους βρίσκονται ασφαλέστερα και διαρκέστερα.

Δείγμα παραδείσου μέσα στην κόλαση μου άφησες.
Η πρόγευσή σου μου άναψε φωτιές.

Κι όχι μόνο στο κορμί μα και στην ψυχή κι αυτό είναι το δυσκολότερο.

Νιώθω ρακένδυτος οδοιπόρος που βγήκα για να ξαναβρώ εκείνο που αστραπιαία μου αποκάλυψε η σχισμή των δικών σου φιλιών.

Μαρώ Βαμβουνάκη

οι δικες σου ξεχωριστές ευχες ηρθαν μια μερα νωρίτερα....

2008-12-04T22:08:00.005+02:00

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΑ ΚΑΙ ΑΝΘΙΣΜΕΝΑ

ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΙ ΜΟΥ!!!

Η εικόνα Μου

2008-06-17T21:43:00.005+03:00

«Κάθε εικόνα είναι κλειδωμένη.

Το κλειδί της εικόνας είναι η ίδια η εικόνα.

Οποιος την αναγνωρίσει μπορεί να τη ξεκλειδώσει και

να εισχωρήσει εντός της».

Μια μέρα ξύπνησα κανονικά, όπως όλες τις άλλες μέρες.
Πήγα στο μπάνιο, πλύθηκα και κοίταξα στο καθρέφτη για να χτενιστώ.
Ο καθρέφτης όμως δεν ανταποκρίθηκε. Εμεινε άδειος.
Κοίταξα τα χέρια μου, το σώμα μου, ήταν στη θέση τους κανονικά.
'Αγγιξα το πρόσωπό μου, το ένοιωθα κάτω απ' τις ρόγες των δαχτύλων, ήταν όλα στη θέση τους.
Ξεκρέμασα το καθρέφτη και κοίταξα από πίσω. Ναι, καθρέφτης ήταν, δεν ήταν σκέτο γυαλί.
Πήγα στη τζαμόπορτα να κοίταχτώ. Ούτε εκεί φαινόταν τίποτα. Σκέτος αέρας.
Ντύθηκα, φόρεσα ένα φανταχτερό φουστάνι και ξανακοίταξα τον εαυτό μου πρώτα στο καθρέφτη και μετά στο τζάμι της μπαλκονόπορτας. Το φουστάνι φαινόταν καθαρά. Το πρόσωπο και το σώμα μου ήταν ανύπαρκτα.
Μυστήριο.
Τραγούδησα κάτι, ν' ακούσω τη φωνή μου. Έβαλα να τη μαγνητοφωνήσω. Το κασετόφωνο έγραψε τη σιωπή του δωματίου. Η φωνή μου ακουγόταν μονάχα απο μένα. Πάλι καλά.
Αποφάσισα να βγω στο δρόμο, να δω πώς θα μ' αντίκρυζαν οι άλλοι άνθρωποι. Πρώτα πήγα στο περίπτερο της πλατείας, να πάρω τσιγάρα κι εφημερίδα. Ο περιπτεράς με καλημέρησε όπως πάντα και μου 'δωσε τα ρέστα μαζί με τα καθημερινά μου ψώνια.
Στο φούρνο τα ίδια. Πρόσεξα τη γυάλινη πόρτα του φούρνου. Εβλεπα να καθρεφτίζονται επάνω της όλοι, από μένα όμως έβλεπα μόνο το φουστάνι μου.
Τι γινόταν; Μ' έβλεπαν όλοι, μόνο που δεν έβλεπα τον εαυτό μου πουθενά. Γύρισα σπίτι, τσίμπησα κάτι και ξάπλωσα στο καναπέ.
Οταν σηκώθηκα μετά από λίγο, τα μαξιλάρια έμειναν βουλιαγμένα και το φουστάνι μου έμεινε απλωμένο πάνω του.
Ξαφνιάστηκα.
Το πήρα και το ξαναφόρεσα. Αισθανόμουν ένα είδος ασφάλειας μέσα σ' αυτό το ρούχο. Δε καταλάβαινα τι συμβαίνει.
Είχα χάσει τον εαυτό μου;
Πώς θα τον ξανάβρισκα;
Πήγα στη μπανιέρα, τη γέμισα και βούλιαξα στο χλιαρό νερό. Ένοιωσα τα μέλη μου να διαλύονται, να γίνονται ένα με το αφρόλουτρο, να παίρνουν αφύσικα σχήματα, ένα χέρι σα στριμένο καλώδιο, ένα πόδι σα σχισμένη μπανανόφλουδα. Ολα καλυμμένα απ' τον αφρό πράσινου μήλου. Ξεπλύθηκα γρήγορα με παγωμένο νερό, που το ένοιωθα να τρέχει πάνω στο κορμί μου σαν ηλεκτρικό ρεύμα, απ' τη βάση του λαιμού μέχρι κάτω. Βγήκα απ' τη μπανιέρα, πήρα το μπουρνούζι μου και σκουπίστηκα καλά-καλά. Ξανακοίταξα στο καθρέφτη, τίποτα!
Ντύθηκα -μπλούζα παντελόνι αυτή τη φορά- και πήγα στη στάση του μετρό. Κατέβηκα και στριμώχτηκα με το πλήθος για να μπω σ' ένα βαγόνι. Ένοιωθα τ' άλλα σώματα να πιέζουν το δικό μου. Κάθισα σε μια θέση. Ένοιωθα απολύτως υπαρκτή. Έρριξα μια κλεφτή ματιά στο τζάμι του βαγονιού. Είδα όλους τους επιβάτες, τα πρόσωπα, τα ρούχα τους, όλα, εκτός απ' το πρόσωπό μου.
Που βρισκόμουν άραγε;
Γιατί δε μπορούσα να με δω;
Οι άλλοι άραγε έβλεπαν τα δικά τους πρόσωπα;
Εμένα μ' έβλεπαν φαίνεται, γιατί κάποιος με ρώτησε για κάποια στάση κι άκουσε σίγουρα την απάντησή μου, μια και μ' ευχαρίστησε. Είπα και 'γώ κάτι όμορφο για το παιδάκι μιας γυναίκας κι εκείνη με κοίταξε γλυκά λέγοντας στο μικρό «πες καλημέρα στη κυρία Γιωργάκη».
'Αρα; Τι συνέβαινε;
Ποιός θα μου έλυνε αυτό το μυστήριο;
Γύρισα σπίτι και τηλεφώνησα στη κολλητή μου φίλη. Γνωριζόμαστε από παιδιά και μπορούσα να της εκμυστηρευτώ τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα. Μ' άκουσε με προσοχή και μου 'δωσε ραντεβού για να συναντηθούμε το απόγευμα σ' ένα ζαχαροπλαστείο. Ηρθε λίγο αργοπορημένη, ως συνήθως. Με κοίταξε προσεχτικά και κάθησε απέναντί μου.
«Τι είναι αυτά που μου 'λεγες στο τηλέφωνο;» ρώτησε περιμένοντας μια καθησυχαστική απάντηση, πως όλα ειν' εντάξει τώρα, πως όλα ήταν της φαντασίας μου.
'Εστρεψα το βλέμμα προς τη τζαμαρία του καταστήματος, πάλι δεν έβλεπα τίποτ' από μένα εκτός απ' τα ρούχα μου, της το είπα και με κοίταξε ερωτηματικά, σα να σκεφτόταν πως, πάει, τρελλάθηκα...
Μου είπε μια φράση-κλειδί:

«Μήπως σταμάτησες να υπάρχεις για σένα;

Μήπως υπάρχεις μόνο για τους άλλους;»

Αποχαιρετιστήκαμε κι ένοιωσα καθαρά το φιλί της στο μάγουλό μου και το μάγουλό της στα χείλη μου. Επιστρέφοντας στο σπίτι τα λόγια της τριβέλιζαν το νου μου.
Μήπως;
Πήρα ένα αγαπημένο βιβλίο και ξάπλωσα. 'Εβαλα την αγαπημένη μουσική και με πήρε ο ύπνος, σχεδόν ευτυχισμένη.
Το άλλο πρωί ξύπνησα, σηκώθηκα και ξεκίνησα τη μέρα κάνοντας τις συνηθισμένες μου κινήσεις.
Ο καθρέφτης ανταποκρίθηκε στο κοίταγμά μου.
Ημουν ολόκληρη μέσα του!
Εβγαλα ένα στεναγμό ανακούφισης.
Αχ! Υπήρχα πραγματικά, υπήρχα!

Μαρίνα Τριανταφύλλου

οι καλοί λογαριασμοί....

2008-04-02T22:49:00.008+03:00

κάνουν επιτυχημένες τις σχέσεις?

ποσο εύκολο ειναι κάποια σχεση να στηριχθεί σε ένα τέτοιο ''μοντέλο'' αμοιβαίας ειλικρίνειας?

ΑΝ…

1. Αν η έμφυτη φύση μας αμοιβαία έλκεται και είναι ταιριαστή ας μην αφήσουμε χαμένη αυτή τη μοναδική ευκαιρία της γνωριμίας μας γι αυτό ας κάνουμε ότι μπορούμε να το εξακριβώσουμε με όση σοβαρότητα

απαιτείτε…

2. Αν επιπλέον και η επίκτητη φύση μας είναι Ώριμη

ας περάσουμε νηφάλια και με το καλύτερο δυνατό τρόπο όλα τα αναπόφευκτα φυσικά στάδια…

Πρώτη προσέγγιση

Εσωτερικά (Ενθουσιασμός, Τρέλες ,Πάθος)

Εξωτερικά (Ταξιδάκια, Διανυκτερεύσεις, έξοδοι)

Τακτικές επαφές

Εσωτερικά (Σχέδια, αναζητήσεις, εξοικείωση)

Εξωτερικά (Μικρές αλλαγές προσέγγισης)

΄Ενωση

Εσωτερικά (Δέσιμο, Μεγάλες αποφάσεις)

Εξωτερικά (Μεγάλες αλλαγές-Καθημερινότητα)

Συμβίωση

Εσωτερικά (Στήριξη, Γερο-παραξενιές)

Εξωτερικά (Στασιμότητα ,Κόπωση, ασθένειες)

Κάθε στάδιο θέλει το χρόνο του και

έχει τις παγίδες του,

τις χαρές του και

τις λύπες του…

3. Αν η ζωή δεν ήταν γεμάτη απρόσμενες αντιξοότητες ίσως παρασυρθούμε και πούμε ότι με τη γνωριμία μας ότι βρήκαμε τον παράδεισό που χρόνια αναζητούσαμε μάταια…

Ας μη γελιόμαστε διότι όπως λέει ένα

όχι τόσο γνωστό με χιούμορ γνωμικό :

« Αν τα κακά είχανε αξία οι πτωχοί δεν θα είχανε ποπό !!! ».

Αν το λέει η καρδούλα μας και είμαστε και οι δύο μας ανθεκτικοί για την όποια αντίθετη με τις προσδοκίες μας εξέλιξη,

τότε επιχειρούμε το εγχείρημα,

απολαμβάνοντας και

αξιοποιώντας πλήρως το 1ο γεγονός,

χρησιμοποιώντας συνειδητά και σωστά το 2ο γεγονός,

χωρίς να αγνοούμε ούτε υποτιμάμε το 3ο γεγονός !!!

Αν εκ των υστέρων διαπιστώσουμε:

• δεν ταίριαζε όσο θα έπρεπε η φύση μας,

• δεν ήταν επαρκώς ώριμη η επίκτητη φύση μας

• δεν μας επέτρεψαν οι αντιξοότητες της ζωής να τα καταφέρουμε…

τότε

• ας το αντιμετωπίσουμε νηφάλια και συνετά

• ας είμαστε ευγνώμονες στη ζωή για ότι όμορφο χαρήκαμε από κοινού

• ας είμαστε υπερήφανοι για ότι καταφέραμε από κοινού

• ας έχουμε τη συνείδησή μας καθαρή ότι κάναμε ένα τίμιο παιγνίδι

• ας κρατήσουμε μια όμορφη ανθρώπινη σχέση

Το χρώμα του φεγγαριού

2008-03-27T12:50:00.012+02:00

Tι χρώμα έχει η λύπη;

Ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.

Δεν άκουσες;

Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;

– Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγγαλιά της.

Ένα βαθύ άγριο μπλέ.

– Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;
– Τα όνειρα;

Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.

– Τί χρώμα έχει η χαρά;
– Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.

– Και η μοναξιά;
– Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.

– Τι όμορφα που είναι τα χρώματα!

Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.

Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του και ακούμπησε στο φράκτη.

Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.

– Και η αγάπη;

Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;
– …Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού, απάντησε το δέντρο.

– Τι χρώμα έχει ο έρωτας;
– Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.
– Έτσι ε;

O έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστέρι…

Κοίταξε μακριά στο κενό… Και δάκρυσε …

– Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή, είπε το δέντρο στ’ αστέρι του.
– Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.

– Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.
– Τα καράβια και τους Ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά, που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας.

– Όμορφη βραδιά απόψε.

Aκου, πως τραγουδάει το τριζόνι!

Σε λίγο θα βγεί ο Αυγερινός.

Σε λίγο θα ξημερώσει.

Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα.

Και ξαγρυπνά.

Κοιτάζει το φεγγάρι.

Και ονειρεύεται…

Σε λίγο θα ξημερώσει…

Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι.

Και ξαγρυπνούν.

Κοιτάζουν το φεγγάρι.

Κι ονειρεύονται…

Ονειρεύονται και ελπίζουν…

Αλκυόνη Παπαδάκη

προσευχή.....

2008-02-28T19:21:00.006+02:00

Μεγαλοδύναμε Κύριε,

τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς.

Πάλεψα και δε γίνεται να ξεριζώσω μιαν αγάπη ριζωμένη,

όπως δε γίνεται να φυτέψεις με τη βία στην καρδιά έναν έρωτα.

Μεγαλοδύναμε Κύριε,

τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς.

Για αυτό δώσε μου τη δύναμη να τον αγαπώ

έτσι όπως κανείς δεν με έχει διδάξει:

Να τον αγαπώ χωρίς προσδοκία,

χωρίς απαίτηση,

χωρίς σύγκριση,

χωρίς παζάρι,

χωρίς γκρίνια,

χωρίς οργή,

χωρίς αδημονία.

Να τον αγαπώ και

να μην τον κατασκοπεύω,

να μην τον εκβιάζω,

να μη προσπαθώ να με θαυμάσει,

να μη προσπαθώ να με λυπηθεί.

Να αποζητώ το καλό του όσο και το δικό μου καλό,

και να μη θυμώνω όταν αυτά τα δύο δε συμπίπτουν.

Να αντέχω να περιμένω,

να αντέχω να μη μοιάζει με ίνδαλμά μου,

να αντέχω να μου ανατρέπει τα όνειρά μου.

Να δέχομαι να μη με καταλαβαίνει έτσι όπως το εννοώ εγώ.

Να δέχομαι να μη τον καταλαβαίνω έτσι όπως το εννοώ εγώ.

Να τον χαίρομαι περισσότερο από όσο του παραπονιέμαι,

να τον χαίρομαι χωρίς να τον διορθώνω.

Να τον θαυμάζω χωρίς να υπολογίζω πως θα τον κακομάθω.

Να γίνομαι περισσότερο σπλαχνική παρά δίκαιη.

Να μη του φωνάξω ποτέ πως μετάνιωσα.

Μεγαλοδύναμε φώτισέ με

με την αγάπη την ελεύθερη,

την αγάπη την σταυρωμένη.

Να δραπετεύσω από την δυναστεία του έρωτά μου,

από την αλαζονεία της γνώμης μου,

από την ζητιανιά του κορμιού.

Να κάνω καρτερία στην απόρριψη,

υπακοή σε αυτό που δεν καταλαβαίνω.

Να λυγίζω στην άγνοια και την αδυναμία μου.

Να τον κερδίσω μονάχα αγαπώντας τον.

Απλά και αληθινά.

Aπλά και ήσυχα.

Αφού η αγάπη η καθαρή είναι πάντα,

πάντα αμοιβαία.

Μάρω Βαμβουνάκη

μια ξεχωριστη καλημερα.....

2008-02-27T01:07:00.002+02:00

Because You Loved Me lyrics

Post-Love

2008-02-14T19:48:00.004+02:00

Αν είμαστε έτσι καλά

μ' αυτή την αγάπηπου πότε σωπαίνει

και πότε μιλά

Μπορούμε να μπούμε

σε πλοία και τρένα

να δούμε πολλά ή κανένα

Αν είμαστε έτσι γεροί

και νιώθουμε ωραία

που είπαμε όχι σε τόσα μπορεί

Υπάρχει ένας χρόνος

στ' αλήθεια

να ζει για τον έναν ο άλλος

Αν είμαστε έτσι ζεστά

και κάνουμε αστεία στη μέση του δρόμου

στον κόσμο μπροστά

Δεν ξέρω τι άλλο

μπορούσα να ελπίζω

θα χάσω είχα πει μα κερδίζω

στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

μουσική: Νίκος Αντύπας

πρώτη εκτέλεση: ΄Αλκηστις Πρωτοψάλτη

Ιστορία αγάπης

2008-02-05T23:13:00.000+02:00

Τον συνάντησε στο δάσος.

Γυμνός ήταν, κυνηγός.

Κυνηγούσε λέξεις.

Τις αιχμαλώτιζε με απόχη,

τις βαλσάμωνε δικές του.

Δεν του μιλούσε.

Καθόταν δίπλα του αθόρυβα.

Φορούσε μενεξεδένια κι άσπρα

φορέματα και κρινολίνα

από άχνη και κανέλα.

Αυτός την κοίταζε κρυφά,

ενώ συγχρόνως κυνηγούσε

τη λέξη «απέχω» ή τη λέξη «νοσταλγώ».

Αυτή είχε μικρούς καθρέφτες νάρκισσους

πάνω της κεντημένους,

παγίδευαν το βλέμμα προς τα έξω

ή ίσως δεν τολμούσε να κοιτάξει

την άλλη γυναίκα

που δίπλα της πνιγόταν σε πηγάδι.

Ύστερα αγαπήθηκαν.

Ο κυνηγός αγάπησε τη λέξη «αγάπη»

κι αυτή τον κυνηγό μες στους καθρέφτες της.

Χλόη Κουτσουμπέλη

η νοσταλγία της πρώτης φοράς....

2008-01-30T21:45:00.000+02:00

Ενα μικρό ροδοπέταλο, το πιο μικρό και τρυφερό απ΄όλα, το

στερνοπαίδι ενός τριαντάφυλλου πούχε τάξει τα φύλλα του

μονοπάτι αγάπης να γίνουν, σε μια γωνιά κρύφτηκε, κούρνιασε

πάνω στον πόθο του να σε ξαναδεί για μια ακόμα φορά, περίμενε σκορπώντας το άρωμά του να σε σαγηνέψει όταν θαρχόσουνα...

κι ορφάνεψε απ΄το άρωμά του, μαράθηκε κάποια στιγμή...

συρρικνώθηκε φυλακίζοντας μέσα του τη νοσταλγία της πρώτης φοράς...

αφυδατώθηκε με την ανάμνηση της μυρουδιάς που σου χάρισε κι

εσύ τη ρούφηξες -πρωτόγνωρη αίσθηση μιας στιγμής ευτυχίας και

για τους δυο, αυτό βρίσκοντας μια ζεστή εισπνοή σε ένα ερωτικό λαχάνιασμα κι εσύ, ένα αιθέριο έλαιο φτιαγμένο λες για σένα, για

μια μέθεξη με τη χαρά της ζωής-

...κάποια στιγμή, μετά από καιρό...

μια απαλή αύρα το ξετρύπωσε απ τη γωνιά του...

το πήρε μαζί της για ένα μακρινό ταξίδι...

τώρα πια, ποιος ξέρει που να ταξιδεύει...

ίσως να σε ψάχνει και να παρακαλά την αύρα:

-Αύρα μου, τι θέλεις να σου τάξω, αγέρας νοτιάς να σ΄αγαπήσει

σαν κι εγώ αγάπησα έναν αγέρα νότιο...

μον΄ πάρε με στη ζεστή σου πνοή και πήγαινέ με στο ζεστό νότο,

βοριάδες δεν μου πρέπουν...

κι η αύρα, στην τόση λαχτάρα μπροστά...

ν΄αλλάξει ρότα θέλει, στο νότο ροβολάει...

κι αν είν΄ο νότος να ζεστάνει την καρδιά σου...

-λέει στο μικρό ροδοπέταλο-

...κι αν είναι οι ατμοί της θάλασσας να ξαναγεμίσουν με σφρίγος και

χυμούς τους άδειους ιστούς σου...

κι αν είναι οι κραυγές των γλάρων να σε κάνουν

να χαμογελάσεις...

κι αν είναι τα μικρά κυματάκια να σε κάνουν να παίξεις μαζί τους...

εγώ θα σε πάω...

μα θα φύγω μετά για πάντα...

κι εκεί θα μείνεις.

Θέλεις;

Το μικρό, τρυφερό ροδοπέταλο, το στερνοπαίδι, το μαραμένο

απ΄την προσμονή, κούνησε το κεφάλι:

-Ναι να με πας και να μην έρθεις ξανά στη ζωή μου. Στο νότο θε

να ζήσω. Στους γλάρους θ΄ακουμπάω την ακοή μου, στα κυματάκια τ΄άσπρα το βλέμμα μου, στους μυρωμένους υδρατμούς την

όσφρησή μου, στην απαλή άμμο την αφή μου, στην αλμύρα τη

γεύση μου.

Τίποτα άλλο δεν θα μου έχει μείνει πια για να θέλω να φύγω.

Κι η αύρα, έτσι έκανε.

Μια τέτοια αύρα να πάρει και σένα στη ζεστή πνοή της.

θέλει να πει πολλά αυτός

ο ανώνυμος που τόγραψε!!!

παρτίδα σκάκι....

2008-01-30T11:42:00.000+02:00

Καθίσαμε απέναντι.

Τα δικά μου πιόνια ήταν σύννεφα.

Τα δικά του σίδερο και αίμα.

Αυτός είχε τα μαύρα.

Σκληροί, γυαλιστεροί οι πύργοι του

επιτέθηκαν με ορμή

ενώ η βασίλισσά μου ξεντυνόταν στο σκοτάδι.

Ήταν καλός αντίπαλος,

προέβλεπε κάθε μου κίνηση

πριν καλά καλά ακόμα την σκεφτώ,

κι εγώ παρ' όλα αυτά την έκανα,

με την ήρεμη εγκατάλειψη αυτού

που βαδίζει στο χαμό του.

Ίσως τελικά να με γοήτευε

το πόσο γρήγορα εξόντωσε τους στρατιώτες μου,

τους αξιωματικούς,

τους πύργους,

τα οχυρά,

τις γέφυρες,

τον βασιλιά τον ίδιο

πόσο εύκολα διαπέρασε,

εισχώρησε και άλωσε βασίλεια ολόκληρα αρχαίας σιωπής

και πως τελικά αιχμαλώτισε εκείνη τη μικρή βασίλισσα

από νεραϊδοκλωστή

που τόσο της άρεσε να διαφεύγει

με πειρατικά καράβια στις χώρες του ποτέ.

Ναι, ομολογώ ότι γνώριζα από πριν πως θα νικήσει.

Άλλωστε, γι' αυτό έπαιξα μαζί του.

Γιατί, έστω και μια φορά,

μες στη ζωή,

αξίζει κανείς να παίξει για να χάσει.

Χλόη Κουτσουμπέλη

Αδημοσίευτο ποίημα (2007)

σκέψεις....

2008-01-29T22:04:00.000+02:00

...Είναι στιγμές,

που φοβάμαι τις λέξεις ελεύθερες να αφήνω

σκεφτόμενη πάντα ειρωνικά μήπως γελάσεις.

Η ματιά μου πλατιά όπως της θάλασσας...

Η φωνή μου αλλοιωμένη απο τον γήινο σαρκασμό

χάνεται στα σύννεφα.

Ρουφώντας την παγωνιά του φεγγαριού

βυθίζομαι στη γνώριμη σιωπή μου.

Απίστευτο..

Φαντάστηκα τον ήλιο φτιασιδωμένο.

Την θάλασσα γυμνή δίχως το χρώμα της.

Είδες;

Ανάμεσα στα μάτια της ψυχής και του προσώπου

μεγάλο χάσμα υπάρχει...

Απόσπασμα απο το ποίημα "το χρέος"

της Μυρτώς Μελισσάκη.

οι γλάροι των ονείρων μου....

2008-01-22T21:55:00.000+02:00

Έχουμε πολύ ταξιδέψει
Το σώμα σου κι εγώ
Έχουμε φανταστεί
Όσα ένα σώμα κι ένα εγώ
Μπορούν να φανταστούν.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ

απόψε.....

2008-01-15T01:44:00.000+02:00

Με ρωτάει ο καιρός

από πού θέλω να περάσει

που ακριβώς τονίζομαι

στο γέρνω ή στο γερνώ.

Αστειότητες

Κανένα τέλος δεν γνωρίζει ορθογραφία.

Ανεξήγητο Πέλαγο

2007-12-19T22:52:00.000+02:00

Κινείσαι κι ανθίζουν τα όνειρα

Σωπαίνεις κι ανοίγονται πηγάδια εωθινά

Γελάς κι εκτοξεύονται πίδακες ανεξαρτησίας κομμάτια διαττόντων εκπυρσοκροτούν.

Διάφανος ο ήλιος πυροδοτεί το φωτεινό σου πουκάμισο,
υαλοπίνακες ιριδίζουν στο τακ-τακ των βημάτων σου.
Περπατάς και λάμπει ο κόσμος

Μιλάς και σπάνε ρόδια από φως και τα κόκκινα σπόρια τους
φυτρώνουν στο μέλλον.
Αγάλλεσαι και οι αυγές συνωστίζονται στο κατώφλι της άνοιξης
Φωνάζεις κι αλλάζει η ροή των υδάτων.
Ένα ατέρμονο καλοκαίρι σε περιμένει στην άκρη του λόφου.

Είμαι εγώ το ανεξήγητο πέλαγο που αγναντεύει η ματιά σου στον ορίζοντα.

Μαρία Γραμματικού

2007-12-17T20:04:00.000+02:00

ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

για τα γενέθλιά μου...

2007-12-05T18:27:00.000+02:00

προοίμιον

Μη με ρωτάς πότε γεννήθηκα ή πόσο χρονών είμαι.

Έζησα μέρες πολλές που είχαν χιλιάδες ώρες.

Ώρες βαθύτατες έζησα που είχαν χιλιάδες μέρες.

Η αγάπη, δε μετριέται η αγάπη.

Η αναμονή, δε μετριέται η αναμονή.

Εκατομμυρίων χρονών εγώ μπορεί να είμαι.

Γι’ αυτό μη σταθμίζεις το χρόνιο με μαθηματικές πράξεις,

ρυτίδες και ημερομηνίες.

Λέτα Κουτσοχέρα

2007-11-30T12:26:00.000+02:00

"Γερνάω από µια νιότη απέραντη
που δεν εννοεί να γεράσει"

Γιάννης Ρίτσος

το όνειρο....

2007-11-22T23:50:00.000+02:00

ονειρεύομαι....

ζω το όνειρο...

το μοιραζομαι μαζί σου...

2007-11-20T01:14:00.000+02:00

....ο,τι απέμεινε από το κορίτσι με το κόκκινο φουστάνι!

δεν έμαθε ποτέ κανένας τι απέγινε!

η φαντασία .....

2007-11-08T01:31:00.001+02:00

σε φόντο κόκκινο - μαύρο

απολογισμός

2007-10-31T22:08:00.000+02:00

το παρελθόν

το σήμερα

η αγάπη

το πάθος

η ελπίδα

η δική μας πορεία....

2007-10-03T22:16:00.000+03:00

Θέλεις την αλήθεια

θες το μυστικό

θέλεις την χαρά σου πίσω.

Αν τα θέλεις όλα... ίσως τα 'χω εγώ

άσε με λοιπόν να στα χαρίσω.

Τράβηξε στο χάρτη μια γραμμή

κι άστην... όπου θέλει να μας βγάλει

κι αν ο θησαυρός δεν είναι εκεί,

θα 'ναι ο δρόμος κέρδος πάλι....

σκέψεις...

2007-10-03T22:02:00.000+03:00

ποιος νοιάζεται για το αύριο…

σαν υπάρχει το χτες που πονάει...

έναν άνισο αγώνα ανάμεσα σε μένα και μένα…

κέρδισα εγώ…

έπρεπε…

για να μπορώ να συνεχίσω μέσα στην ανασφάλεια μου….

δεν θυμάμαιπόσες στιγμές…

ώρες…

μέρες…

μήνες…

χρόνια..

πέρασαναπλά πέρασαν….και πέθαναν,

χωρίς αγάπη ….

χωρίς χάδια…

απελπιστικά άδειο έφυγε το χθες….

κι ήρθε το σήμερα….

υπάρχει…και νιώθω δυνατή,

μέσα στην ανασφάλεια μου….

ζω τις στιγμές….

τις ώρες …

τις μέρες…

είναι ζωντανές,

έχουν αγάπη...

έχουν χάδια…

έχουν προσμονή….

ποιος νοιάζεται για το αύριο;

σαν υπάρχει το σήμερα!

Οι πρώτες σταγόνες δειλινού...

2007-09-25T23:10:00.000+03:00

είναι για σένα
γλυκό μου ταίρι …..

Καθυστέρησα γιατί σκόνταψα...

2007-08-28T23:58:00.000+03:00

Αν γύριζε ο χρόνος πίσω

θα ήθελα να κάνω κάποια πράγματα αλλιώς.

Θα ήταν καλύτερα όμως;

Ευτυχώς που δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα!………